Napisał do mnie któregoś ranka. Mówił o tym, że rysuje, że na nowo odkrywa rysunek. Tym razem na trzeźwo, co samo w sobie jest ciekawym i nowym doświadczeniem. Krok po kroku powtarzał sobie perspektywy, kreski, złoty podział, dziwiąc się, że nie rysował aż tak długo. Więcej nie napisał bo musiał juz iść. Żeby się nie spóźnić. Stary nałóg – napisał. Kiedyś myślał, że umie się spóźniać, ale się okazało że nie, więc pewnie będzie czekał. Tak napisał.

Może krótko po tym jak mój przyjaciel prawnik, nieświadomie przemycił zwitek marihuany w trampku. Zwitek który miał odkryć dopiero po przekroczeniu granicy, wtedy kiedy szykowaliśmy się na koncert Radiohead.