Order założony jako królewski zakon rycerski dla 25 towarzyszy rycerskich jest nadawany tym, którzy służą na stanowiskach publicznych, w szczególny sposób przysłużyli się dla kraju lub służą osobiście władcy. W trakcie ceremonii każdy z rycerzy ma obowiązek zaprezentować flagi w Kaplicy oraz przywdziać uroczysty strój i Wielki Łańcuch (kollanę) orderu. Insygnia te są zwracane władcy po śmierci rycerza. Tarcze herbowe pozostają na pamiątkę w Kaplicy i stanowią najwspanialszą obecnie kolekcję heraldyki na świecie.    

Święty Jerzy jest także patronem żołnierzy, harcerzy, łuczników, kawalerii konnej, ogrodników i pracowników rolnych, jeźdżców oraz rymarzy. Jest on przedstawiany na obrazach jako rycerz trzymający tarczę z czerwonym krzyżem, siedzący na koniu i zawsze walczący ze smokiem. Jego godło, czerwony krzyż na białym tle stanowi flagę Anglii oraz jest częścią flagi brytyjskiej, która została przywieziona do Anglii w XII wieku przez Ryszarda Lwie Serce. Królewscy żołnierze zaczęli przywdziewać godło na tunikach, aby móc lepiej rozpoznawać się w czasie walki.   
 
Święty Jerzy był dzielnym żołnierzem armii rzymskiej, który protestował przeciwko torturowaniu Chrześcijan przez Rzymian i został ścięty za swoje poglądy 23 kwietnia 303 roku. W 1222 roku Rada Oxfordu zadeklarowała 23 kwietnia jako Dzień Świetego Jerzego, a w XIV wieku ustanowiła go oficjalnie patronem Anglii. W 1415 roku 23 kwietnia został uznany za dzień fiesty narodowej. 

Popularność Św. Jerzego w Anglii sięga czasów wczesnych krucjat, kiedy to był podobno widziany jak odnosił wielkie zwycięstwa. Jedna z najbardziej znanych historii o Św. Jerzym głosi, że walczył ze smokiem. Mało prawdopodobne jest, że kiedykolwiek taka walka miała naprawdę miejsce. Mimo tego Święty Jerzy jest znany na całym świecie jako patron Anglii, pogromca smoka.